“Ben senin ezelde ruhunun beşiğini salladım, fakat sonra bu cenini kaybettim. Her adımda karşıma çıktığın halde, gene onu bulamamakla yedi deryayı geçtim, yetmiş iki milleti aradım. Fakat seni bulsam da bulamamak, kaybetsem de kaybedememek heyecan ve hasretinden bir an uzak kalmadım. Sen, yakınlığında en şiddetli hasreti, uzaklığında en şedid yakınlığı duyduğum tek insansın Ayşe.”
“Kaçılamayacak bir hata ...
Tıpkı annemin beni doğurması gibi. Onun adına her zaman biraz pişman olmam gerekli benim. Dantel örerek bile benden daha hayırlı bir katkı sağlayabilirdi dünyaya.”