⎯ Letavitsa.
@Letavittsa
Benim ruhumu canlı tutan Tanrıyı;
En yüce şekilde yarattım ruhumda,
Benim evrenimde,
Yalan ve nefret yerine sevgi ve hüzün vardı.
Susmayan zihnimin içinde yalnızca sen vardın.
Şu anda okuduğu kitap
Ama ben kimim ki..?
beni duymayan, anlamayan ruhlar olduğunda.
Ruh ancak anlayabildiğini sever.
Anlaşılması zor kişileri ise ruhu sonsuz olanlar; belki şairler. Bundandır şairlerin şairlere çekilmesi.. Bir keresinde, çok sevildiğimde, görmüştüm insanların iki yüzünü, anlamsızlığını ve her şeyin boşlukta döndüğünü, şimdi tüm pürüzler arkamda ve yalnızlıkla önüme bakıyorum.. kendini anladığında, birden en sevdiğin olursun.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Düşününce, anneme dediğim gibi.. “keşke hiç var olmasaydım!” demek, ne aptalca..
derinden düşündüm bugün, kalkınca; beynim sanki halihazırda toparlamış gibi azarladı beni.
Öldüğünde, hiç var olmamış gibi hissedeceksin zaten, hatta hiç hissetmeyeceksin, ruhundan zamanlar, kırgınlıklar, anılar ve gözyaşları geçmemiş gibi, var olduğunda da yok olduğun gibi başkaları için, öldüğünde herkes adına geçerli olacak bu yenilgi.
Bu yüzden ruhunu kaybetme. Binlerce yıl önceden yaşayanlar, (gerçekten yaşayanlar) hâlâ izi sayesinde var oluyor, dünyada bulunanlar ise hiç var olmamış, doğmamış neticesinde. Var olmak ne kadar güzelse, var olmamakta o kadar güzeldir.
Dünyayı bilince alma aşaması, kendini anlamak, sana verilmiş ruhu keşfetmek ve tanımak, Tanrı’yı sevmek; hepsi var olmaya doğru bir adım.
Uyumsuz olduğunda, hayalinde kurduğun dünya gerçeğe göre yükseklerde olduğunda, sanki diğerlerine göre çoktan yaşamış bir biçimde “keşke var olmasaydım” diyorum, “neden doğurdun beni anne?” Her düşünen şeyin suçlama yönelgesi.
İnsan, doğumdan kaçar hızlanarak, zaman bundan olduğundan çok daha hızlı akar, insan gider hızlıca yok olmaya, var olmamaya, var olmamış olmaya.
Ama sanata adadıysan ruhunu, yoksa hayatında birileri var olmaya mahkûmsun, binlerce yıl sonra gençlerin “neden doğurdun beni anne?” Demesi için.
Bir anneye, bir Tanrı’ya göre kırıcı olsa da yerinde bir soru, kendini bulmak için.
Ben ne zaman var olmaktan kaçsam, daha da kendimi buluyorum. Öldüğünde de öyle olacak insan bence, var olmadığı anlara uyanacak, tıpkı şimdiki hayat gibi.
Geride bırakılan onca yazı, onca gözyaşı, onca sanat, miras kalacak gerçekten hissedenlere.
Çocukken var olmak buydu benim için, yaşamak, doğmak ne denli kötüyse var olmak hep heyecanlıydı, çünkü gerçekten var ediyordum kendimi Tanrı’ya
Hayatımıza giren herkes değerlidir, ama herkes özel değildir. Saygı hepsine, sevgi layık olana verilir.
Vermek almaktan daha çok doyuran, daha çok haz veren hâle gelmiştir. Sevmek, sevilmekten daha önemlidir.