Benim ruhumu canlı tutan Tanrıyı;
En yüce şekilde yarattım ruhumda,
Benim evrenimde,
Yalan ve nefret yerine sevgi ve hüzün vardı.
Susmayan zihnimin içinde yalnızca sen vardın.
Ben şiir yazdığım her şeyi çehrene benzettim.
Ben yanında gördüğüm her şeyi şiire benzettim.
Sen de,
Sen de şiirsin inan bana!
Gök parlıyor senin adına!
Şairler yaşıyor!
Düşünüyor, ötüşüyor kuşlar hâlâ!
Melankolikler neyin bedelini ödüyor Tanrı’m?
Anla! Yazdığım şiirde sen yoksan daha,
Mutluluk istemem aşkımda.
Benim aşkım hüzündür!
Benim aşkım uludur!
Benim aşkım benzeyendir Tanrı’ya, şiire, ruhuna!
Benim aşkımdır kusurun!
En çok kusurlarını seviyorum, yarattığı hâlini,
Bir döngüde sanat gibi;
Tamamlanmış, kusursuz hâlini!
Seni tanımak yaşamaktı.
“Sana şiir yazacağım” dediğinde,
Bilmiyor muydun Tanrı’nın seni bana yazdığını?
Son yazdığım şiir sana; nihayet ellerimde.
Diyorum ki: sen şiirsin!