Çıplaklık, öfke, sözler utanılacak şey değil;
Utanılacak şey sakladıklarınız, büyük bir ruhsuzlukla inanmadıklarınızı topluma satmanız, sonra da birikimleri, emekleri çalmanız.
Saf ve nahif çocuklar öyle yerlerde yaşarlar ki, zamanla çekinme duygularını yitirir asi olurlar,
Büyüklerinin ucuz varlığı yapar bunu, eskort gibi sattıkları ruhu yapar, kimse anlamadan; kimse bilmeden, herkes savunur.. zekâ olmadığında, önyargı vardır.. ve herkesin hayatını batırır.
İnsan ne yapacağını bilemezse başkasının ona yapacağıyla baş başa kalır.
Bunu gören yaratıcı, uslu çocuklar asidir artık, delirmiştir, benliklerinden benlik çıkmıştır ve hep çığlık atarlar, hem sözleriyle, hem gözleriyle.
Zaman geçtikçe hiçbir şeyden utanmaz oldum, dinin söylediği namussuzluklar bile alt sınıf geldi gözüme,
Çünkü asıl inancı, asıl namusu onların yaptıklarını yapmadan öğrendim.
“Keşke utangaç küçük bir çocuk olarak kalsaydım.” Der kendine sanatçı, ama onlar büyük kötülüklerinden utanmadıkça, kendi çığlığı onu hiç korkutmaz, doğasının gereksiniminde vardır bu, yapması gerekende vardır, Atalarıdır içindeki varlık.