Dünyanın ucuna çıkıp,
Sana dönüyorum.
Nereden eserse rüzgar,
fırtına çıkartıp;
Melankolinin sokaklarından,
Kendime dönüyorum.
Bilirsin sözler uçmaz,
insanlar uçar gider hayat denizinden,
Yerde ölürler, toprağa gömülürler.
Sana yazılanlar kalır deniz üstünde,
Ruhumun izlerinde.
Aynaya gözünle baktığımda,
gelen günler,
geçenlere benzemiyor diyorum,
Çünkü sen yoksun; rengin var,
“Mavi varsa hayat vardır” demiştin,
Maviye rengini veren sendin.
Uçuyorum topraklardan ve havada gömülüyorum,
Göğün maviliğine kalıyorum geceleri,
Sözünü şiir edip konuşuyorum ebedileri.
Demiştin bana; seni seven sonsuz kalır,
Bahtiyârdır hani hayat boyunca,
Sözü uçmaz, izi kalır,
Etleri kaybolur fakat ruhu kalır.