⎯ Letavitsa.
@Letavittsa
Benim ruhumu canlı tutan Tanrıyı;
En yüce şekilde yarattım ruhumda,
Benim evrenimde,
Yalan ve nefret yerine sevgi ve hüzün vardı.
Susmayan zihnimin içinde yalnızca sen vardın.
Şu anda okuduğu kitap
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
İnsan ne çok şey katmış bir yılına, ben şiir kattım 18 yaşıma.
Sen kattım, olduğunla
Şiir yazdım
Seni çizdim kutsallığınla,
Tanrı’ya seslendim ışığınla.
İnsan nasıl büyür sevmeden?
Mavi imge.Şiir
Zamanla savaşmayı düşünüyorum
ve ölülerin ruhuna gökyüzünde izlerim
Her gece, her rüya, her gerçeğimde
Kalbin böylesine soğukken,
Tenin beni öptüğünde nasıl sıcak sevgilim?
Cehennem mavi diyorlar,
Kovulduk mu cennetten?
Sonsuzluğa mı ulaştık Tanrı’yla mavinin arasında?
Cennet kalsın insana, kalsın iyiye
İyiye dair ne varsa kutsallığında buldum
İyiliğim de sensin, cennetim de,
Cennetten atılmışsa bedenim,
yücesini buldum ruhunda,
Ruhunda yaşadım üstelik insanın bedbaht döneminde, esaretiyle.
Cesaretim vardı oysa aşk için,
İnsan yok olmayı dilerken
var olmayı dilerdim senin için,
Var ettin, varlığında sanat ettin beni,
Sanatçıya, şaire, gizemini sonsuzluğa dek sürdürecek, ateşe versen Tanrı’da küllerinden doğacak kitaba hayrandım ben,
Sana hayrandım, gözlerin elaydı, irislerinde saklıydı karanlığın, ben çok baktım gözlerine,
Gözlerinde saklandım üstelik, gözlerin ettim evreni, evrende yalnız ben yaşadım
Tanrı durdurdu yaratmayı, Tanrı sevgiden ötesini yaratmadı, insanı yarattı.
İnsanı insandan soğutan cehennemi insan yarattı
Ben seni yarattım, seni yazdım, sen oldum, sen ettim kendimi.
Sevdiğim, dünyâlar kadar
Gel dese bir gün gel dese
Nesi var ömrün nesi var?
Vesvese, hepsi vesvese
Bi’ şarkı gelir uzaktan
Söyler aşktan yaşamaktan
Bir ses ki ruhtan dudaktan
O sese yandım âh, o sese
Mâdemki gönül böyle deli
Delicesine, sevmeli
Usanıp, yine sevmeli
Bitmese, sevgi bitmese
Unutma ki...Şiir
Sen uykusuzluk nedir bilir misin?
Tırnaklarınla yastığını parçaladın mı?
Gözlerini tavana dikip,
Düşündüğün oldu mu bütün gece,
Ve bütün bir gün
Belki gelir ümidiyle bekledin mi hiç?
Gelmeyince,
Seni aramayınca,
Ölesiye ağladın mı?
Sonra çekilip en koyusuna yalnızlıkların,
Ona ait ne varsa;
Bir bir hatırladın mı?
Sen günden güne erimeyi bilir misin?
Dev bir ağacın vakarı içinde ölmeyi,
Bir teselli aramayı,
Issız parklarda, tenha sokaklarda,
Ve bütün bir şehir uyurken uzaklarda,
Deli divane yollara düşüp;
Yaşlanmış bir köpek gibi,
Eskimiş bir gömlek gibi,
Atılmışlığını hissettiğin oldu mu?
Sevmekten,
Günler geceler boyunca yürümekten,
Elin ayağın yoruldu mu?
Sen yalnızlığın acısını bilir misin?
Unutulmak bir hançer gibi saplandı mı sırtına?
İçinde kıskançlığın zehirli çiçekleri açtı mı?
Bütün gururunu çiğneyip,