Benim ruhumu canlı tutan Tanrıyı;
En yüce şekilde yarattım ruhumda,
Benim evrenimde,
Yalan ve nefret yerine sevgi ve hüzün vardı.
Susmayan zihnimin içinde yalnızca sen vardın.
Melankolik romantizmi oynamamın yanında ait olduğum yerin imgeler olması beni ruhlar âleminde nirvanaya ulaştırdı saygıdeğer beyler ve bayanlar! Sanırım gerçekten asla ölmeyeceğim..
Oyun bittiğinde dahi ölmemek istiyorum.
Sahiden seviyor muyum yaşamayı?
Bunca acıya rağmen, aşka ne biçim sığınmışım!
Aşkın yuvası olmuş, acıyla beslenmiş, gözyaşını yağmur niyetine bereketi yapmış insanım ben.
Üstelik ne ihtişamlı açmışım,
bir de ilham olmayı dilemişim…
Tanrı, duyar mı benim sesimi benim o’nu duyduğum gibi?
Acı dinmemeli, ruhum hiç ölmemeli.
Nihayetinde tek zaafımın sonsuzluk olduğunu o da bilmeli.