Benim ruhumu canlı tutan Tanrıyı;
En yüce şekilde yarattım ruhumda,
Benim evrenimde,
Yalan ve nefret yerine sevgi ve hüzün vardı.
Susmayan zihnimin içinde yalnızca sen vardın.
Yaşamak belki de ölmenin anahtarıdır
Belki de bu duygusuzluğun içinde bir çivi kadar yalnız
Paslı meyveler kadar dokunaklı
Kim bilir, yaşamak belki de hiç olmamıştır
-Kanove.