Lethe
@Lethe93
271 okur puanı
Şubat 2016 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Kitabın arka kapağını okuyunca Camus'nün Yabancı'sının kadın versiyonunuyla karşılaşacağımı düşündüm ancak öyle olmadı. Yazar otobiyografik bir roman mı yazmış yoksa tamamen kurgusal mı bilmiyorum ama bana otobiyografi gibi geldi. Bu kitabın ana karakteri karamsar, intihara yatkın, topluma uyum sağlayamayan ve yine de mizah duygusuna sahip bir kadın. Ölmek istediği halde hayatla dolu, hassas bir kalp. Diğer yorumlarda, karakteri donuk bulduğunu söyleyenler olmuş. Ben oldukça coşkulu bir ruh gördüm. Yüksekten atlarsa birinin üzerine düşmekten korkan, tren raylarına atlamayı düşünürken bütün ayrıntıları hesaplayan bir kadın. Gittiğinde arkasında herhangi bir dağınıklık bırakmak istemeyen ama yaşamayı da kan kaybıyla acı çekmeye benzeten bir kadın. İsimsiz bir kadın. Kırılgan bir kabuğu etrafına kalkan gibi sarmış bir kadın. Bir kadın.
Bu bir olay kitabı değil, bilinç akışıyla yazılmış günlük gibi bir metin. Kitap incecik ve bölümler de kısa kısa. Okuma isteyenlere keyifli okumalar dilerim.
Ben bu kitabı sevmedim.
Yazarın kalemine Akhilleus'un Şarkısı ile başladım. Hem yazım sırası hem de kronoloji olarak önce onu okumak daha doğru. Çünkü Akhilleus'un Şarkısı'nda çıkan
Okuduğum üçüncü Agatha Christie romanı ve bu yazarı okumaya geç kalmış hissediyorum. Ne zaman okumak beni dinlendirmekten çok yormaya başlasa elim böyle çabuk okunacak eserlere gidiyor.
Bir öneri listesi çıkarsam aklıma ilk gelecek kitaplardan değil ama bana keyifli bir okuma sundu. Edebi bir haz beklemeden okumak lazım. Sayfalar hızla çevriliyor. Diyaloglar basit. Çok fazla karakter var ve bu karakterlerin derinleşmesini, onları daha iyi tanımayı isterdim. Diğer romanlarında da böyle, karakterleri seviyorsunuz ama tanımıyorsunuz.
Kitabın içinde Türkiye'ye uğramamız, hatta ünlü dedektif Poirot'nun İstanbul'da bir otelde kalması da romanın atmosferini daha çabuk benimsememi sağladı.
Sonuna dair tahminde bulunmadan okumuştum. Karakterlerin hepsi bana suçsuz gelmişti. O yüzden sonunda şaşırdığımı söyleyebilirim. Poirot davayı çözdü, Doktor Constantine ve Mösyö Bouc'yla beraber okurları da içsel bir muhasebeyle baş başa bıraktı. Romanı okuyup bitirenler de sanırım bu davanın suç ortağı. Keyifli okumalar.
Kitaplığımın çocuk edebiyatı kısmını zenginleştirmeye çalışıyorum ve "Bunun Adı Findel" uzun zamandır okuduğum en tatmin edici çocuk kitabıydı. Hem yazım dili, esprili anlatımıyla beni yakaladı hem de anlattığı öğretmen-öğrenci ilişkisiyle. Çocuklar kadar yetişkinlerin, özellikle de öğretmenlerin zevkle okuyacağını düşünüyorum.
Sözcüklerin nereden geldiğini merak eden ve otoriteyi kendi yöntemleriyle sınamak isteyen Nicholas'ın ufacık bir hamlesi, yalnızca ona fazlasıyla inanan öğretmeninin hayal edebileceği şekilde sonuçlandı. Sonunda kimsenin ölmediği ya da abartılı bir mutlu sona ulaşmadığı -işte bu yüzden sıcacık hissettiren- bir kitaptı.
Stefan Zweig kitaplarında sıradan insanların iç dünyasını bize sunuyor ve kurguladığı karakterlerin yaptığı seçimler ahlaki olarak toplumun normallerine ters düşse de her seferinde onları okuruna
