Birbirinin benzeri sıradan,tatsız, heyecansız,hareketsiz günlerimden birini geçiriyor ve hissediyordum,bu yoksunluk halinin en sevdiğim şeyleri dahi giderek tatsızlaştırdığını.Söz gelimi halı sahada yine döktürüyor, rakiplerimi sersefil edene kadar durmuyor, türlü çeşitli çalımla futbol dersi veriyor,yeri gelince küfrediyor,hak eden olunca yumruğu çakıyor ama ne yapsam içimdeki kurdu yatıştıramıyordum.Azaldığımı,hiçleştiğimi bilmek gücüme gidiyorsa da çaresizlikle katlanıyordum.Nitekim bu halde arabaya binip uzaklaşırken evlerin ışıkları,arabaların ışıkları, yanıp sönen tabelalar,trafik lambaları önümden değil ömrümden akıyordu sanki.