Leyla
@Leyla_Buse
Şu anda okuduğu kitap
“Pes Etme Mucizeler Yolda” benim için sadece bir kişisel gelişim kitabı değildi. Bu kitabı üniversite yıllarımda okumuştum ve sanırım tam da okumam gereken zamanda karşıma çıkmıştı O dönem gelecek kaygısı, sürekli bir yerlere yetişme hissi, kendini başkalarıyla kıyaslama… Hepsi insanın omzuna ağır geliyor. Kitabı okurken ilk defa biri bana “biraz yavaşla, her şey zamanında olacak” diyormuş gibi hissetmiştim.
Kinsun’un dili çok sade ama bazı cümleleri gerçekten insanın içine işliyor. Öyle büyük büyük motivasyon konuşmaları yapmıyor. Daha çok seni anlayan biri gibi yazıyor. Bu yüzden samimi geliyor zaten. Kitabı okurken sürekli altını çizdiğimi hatırlıyorum. Bazı sayfalarda durup uzun uzun düşündüğüm olmuştu. Çünkü insan bazen en çok da kendine karşı acımasız oluyor…
En sevdiğim yanı ise umut verirken bunu zorlamadan yapmasıydı. “Her şey mükemmel olacak” demiyor ama yaşadığın kötü günlerin sonsuza kadar sürmeyeceğini hissettiriyor. Özellikle üniversite döneminde insan kendini çok kaybolmuş hissedebiliyor. Geleceğini düşünmekten bugünü yaşamayı unutuyor. Bu kitap bana biraz nefes alma hissi vermişti
Bazı alıntılar hâlâ aklımda:
“Geç kalmadın. Erken de değil. Tam olman gereken yerdesin.”
“Her şeyin bir zamanı var ve bazen hayat seni beklemediğin yere götürür.”
“Belki de yorulman gerekiyordu, kendini yeniden bulabilmen için…”
“İnsan en çok kendine inanmayı unuttuğunda kaybolur.”
Kitabı bitirdiğimde içimde garip bir huzur kalmıştı. Böyle insanın sarılıp ağlamak istediği zamanlarda iyi gelen kitaplardan biri benim için. Aradan zaman geçse bile kapağını görünce bile o dönemlerimi hatırlıyorum…
Eskiden neler okumuşum diye düşünürken “Eroinle Dans” bir anda aklıma geldi Ve fark ettim ki lise zamanında beni psikolojik olarak en çok etkileyen kitaplardan biriymiş gerçekten.
Kitapta en vurucu şey bence karakterlerin çok gerçek yazılmasıydı. Özellikle baş karakterin yaşadığı değişim insanı aşırı etkiliyor. Başta daha normal, umutları olan biriyken zamanla yaşadığı kırılmalarla bambaşka birine dönüşmesini okumak çok ağırdı. En kötüsü de bunun bir anda olmaması… Yavaş yavaş çöküşünü görüyorsun ve elinden hiçbir şey gelmiyor gibi hissediyorsun
Bazı yerlerde karaktere çok sinirlendiğimi hatırlıyorum çünkü çevresindeki insanları da üzüyordu ama sonra düşününce aslında en büyük savaşı kendi içinde veriyordu. Bence Canan Tan karakterin iç dünyasını çok iyi yansıtmış. Özellikle yalnızlık hissi, anlaşılmama duygusu ve boşluğa düşmüş hali çok gerçekti.
Aile tarafı da beni çok etkilemişti. Çünkü kitap sadece bağımlılığı anlatmıyor; bir annenin çaresizliğini, ailenin parçalanışını ve insanların sevdikleri biri için ne kadar mücadele edebileceğini de gösteriyor. O yüzden kitap boyunca tek bir kişiye değil, herkese üzülüyorsun
Canan Tan’ın kalemini zaten seviyorum ama bu kitabın yeri bende ayrı kaldı. Aradan yıllar geçmesine rağmen hâlâ bazı sahneleri ve hissettirdiği duyguyu hatırlıyorsam gerçekten iz bırakan bir kitaptır bence
Doğu Ekspresi’nde Cinayet” (Murder on the Orient Express) benim için gerçekten efsane bir okuma deneyimiydi
Başından sonuna kadar o klasik Agatha Christie zekâsı hissediliyor. Hercule Poirot’un o sakin ama her detayı yakalayan tavrı resmen “ben her şeyi çözerim” diye bağırıyor Ama olaylar öyle bir ilerliyor ki, sürekli “tamam katil bu” diyorsun, sonra bir bakıyorsun hoop tamamen yanlışsın!
Trenin karlar yüzünden mahsur kalması da hikâyeye ayrı bir gerilim katıyor O kapalı ortam, herkesin şüpheli olması… resmen paranoya gibi. Her karakterin ayrı bir hikâyesi var ve hiçbirine tam güvenemiyorsun.
Sonu ise… gerçekten şaşırtıcıydı. Yani klasik “katil kim?” olayından çok daha farklı bir yere bağlanıyor. Bitirince bir süre kitabı kapatıp düşünüyorsun
Kısacası:
Akıcı
Zekice kurgulanmış
Sürpriz sonlu
Klasik polisiye sevenler için tam bir başyapıt
