Görmüyoruz. Evet doğru duydunuz hepimiz körüz. Hatta bazılarımızın da kalbî felçli ve hiçbir şey hissetmiyor.
Ne zaman bu hâle geldik biz ?
Yoksa hep mi böyleydik?
Etrafımıza karşı o kadar pasif,o kadar kapalıyız ki acı çeken insanları görmüyoruz, duymuyoruz hatta daha kötüsü bazen azıcık anlamaya yaklaşacak olsak hemen hiçbir şey olmamış gibi kaçıyoruz ordan. Çünkü bizim acımız bize yeter değil mi?
Biz dostlarımızla ağlayıp gülebilen insanlardık. Hadi gülemiyorsak bile mutlaka ağlardık. Beni korkutan bu evren değil ki ! İnsanlar ...
Güvenleri,sevgileri ,sadakatleri . Karşılıksız yaparlar mı her şeyi? Yapar mıyız? Bencillikleri ağır basınca bir gün mutlaka ihanet ederler mi? Böyle düşününce iyice kabuğuma çekiliyorum ve korkuyorum çünkü Zweıg'ın sözlerini işitiyor sanki kulaklarım : İnsanların arasında yalnız kalmaktan daha korkunç bir şey yoktur.