Özgür Öztaş
@LiberteLit
Kelimeler, özgür bırakıldığında gerçek olur. Şiirlerim, sokakların sesi, suskun kalplerin yankısı. Unutma her harf, ruhun zincirlerini kırar..
2 okur puanı
Haziran 2025 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Bıçağın UcundakiŞiir
Daha da açık olmak gerekirse
En sevdiğimin sen olduğunu söylediğimde
Bu büyük ihtimalle sevgi değildi
Sen
Kendime doğru çevirdiğim bir bıçaksın
Parıltın
Loş bir odanın tavanına vuran titrek ay ışığı gibi
Soğuk, keskin ve suskun
Saplandığın yerden
Ne çıkarılabiliyorsun
Ne de daha derine iniyorsun
Hep orada
Hep aynı mesafede
Yarı öldüren bir sızı gibi
Ellerim seni kavrarken
Avucumun içinde derin çizikler açıyorsun
Ama seni bırakmak
Kendimi tamamıyla unutturmak gibi geliyor
Çünkü acının bittiği yerde
Sanki ben de bitiyorum
Herkes der ki
Sevgi, iyileştirir
Ama bizde sevgi, kanatır
İyileşmeye çalışan yaraları yeniden açar
Kanı sıcak tutar
Acıya renk verir
Suskunlukta SaklıŞiir
Sana söylemeye çekiniyorum
Çünkü kelimeler, bir kez dudaklardan düşerse
Geri toplanmaz
Ve bazı duygular
Ancak sessizlikte büyür
Açığa çıktığında ise
Rüzgârda dağılan taneler gibi
Eksilir, parçalanır
Sen
Güneşin en kırılgan anısın
Gökyüzüne dokunmadan önce
Denizin yüzünde gezinen ince ışık
Elinin değmediği bir çiçeğin
Yine de sana kokusunu sunması gibi
Varlığın,
Dünyayı daha yaşanır kılıyor
Saçların
Rüzgârın elinde savrulurken
Ben, uzaktan bakıp
O esintinin yerinde olmak istiyorum
Ama yaklaşamıyorum
Çünkü bilirim
Fazla yaklaşmak bazen
Güzelliği bozar
Gözlerin
Gecenin ortasında açılmış
İki derin pencere
Susmak Bile YetiyorŞiir
Ne çok konuşuyor insanlar,
durmadan, susmadan
bir kelimeye diğerini ekliyorlar.
Ama biz,
yan yana susmayı öğrendik.
Yanındayken dünya sakinleşiyor,
kafamda dönen düşünceler sıraya giriyor,
ellerimi nereye koyacağımı bile bilmiyorum bazen
ama biliyorum ki
yanında fazlasına gerek yok.
Birlikte yürürken,
birlikte dururken,
hatta birlikte hiçbir şey yapmazken
kalabalığın içinden sıyrılıyoruz.
Çünkü senin yanındayken
kendimi anlatmaya uğraşmıyorum,
kimseye kendimi kanıtlamaya çalışmıyorum.
Ve belki de bu yüzden,
susmak bile bana yetiyor.
Yanına oturuyorum,
kafamı omzuna bırakıyorum,
kelimeler çekiliyor aramızdan,
sessizliğin bile nefesin gibi huzur veriyor.
Zaman ağırlaşıyor yanındayken,
birlikte geçirdiğimiz saniyeler