‘Ama eninde sonunda kitaptı işte. İnsanlığın kendi gölgesine yetiştiği bu karanlık yerde kitapların varlığı, kelimelerin makineli tüfeklerin sesini bastırdığı, daha az kederli, daha güzel zamanların işaretiydi. Çoktan yitmiş bir çağın. Dita yeni doğmuş bebeği tutar gibi özenle, tek tek ellerine alıyordu kitapları. ‘
“…dünyada kötülük daha planlı, iyiliğin içindeki saflık, planlı olmamasına neden oluyor, onu güçsüz yapıyor. Bu yüzden dünyanın her yerinde kötülük
saflığı yeniyor."