Yıllarca kocama gıcık verir gibi yaşadım. Benim nefsi müdafaa biçimim: Yaşamak. Kocam beni öldürebileydi de yargılansaydı, mahkemede kendini savunmak için ağır tahrik unsuru olarak, "Kadın yaşıyordu hâkim bey, erkeklik gururuma dokundu," derdi.
Ben böyle hayatın içine sıçayım. Yıllarca kocam nefesimi kesmesin diye uğraştım, şimdi de elin adamları “nefes alsın yeter" deyip bana ilişmesin diye uğraşıyorum.
Bir şey söyliyim mi, insanların ne kadar kuruntusu varsa hep tokluktan. Televizyonda da görüyoruz, zenginler hep psikologlarda. Niye? Toklar da ondan. İnsan kısmı açlık derdi olmayınca başka dertler bulup kendini oyalamak ister. Hâlbuki aç insanın kursağından başka derdi olmaz.
Gerilim dozu oldukça yüksek, kurgusu farklı ve sonu her zamanki gibi tahmin edilemez bir Freida McFadden sonuydu. Yani benim bu tarz bir kitaptan beklediğim her şeyi karşılıyordu. Hızlıca okuyacak bir kitap arıyorsanız tavsiyemdir.