İremm
@Lizbon
27 okur puanı
Ekim 2018 tarihinde katıldı
Puan vermedi·200 syf.·
2026 14. kitabı
Bir ailenin saklanan geçmişi, parçalanmış aidiyet duyguları ve insanın kendine yer arayışı…
Aile, geçmiş ve saklanan sırlar üzerine kurulmuş oldukça etkileyici bir roman. Yazarın akıcı dili sayesinde hikaye kolay okunuyor; sayfalar ilerledikçe karakterlerin iç dünyasına daha fazla yaklaşıyorsunuz. Özellikle aynı olayların farklı karakterlerin gözünden anlatılması, okura hikayeyi daha geniş bir pencereden görme imkânı sunuyor.
Roman, aile içinde saklanan gerçeklerin yıllar sonra bile insanların hayatını nasıl şekillendirdiğini gösterirken, aynı zamanda aidiyet, yalnızlık ve geçmişle yüzleşme temalarını da güçlü bir şekilde ele alıyor. Karakterlerin duyguları oldukça gerçekçi ve yer yer çok dokunaklı.
Duygusal yönü güçlü, akıcı ve insana dokunan bir aile hikayesi okumak isteyenler için etkileyici bir roman.
Kitap bitti ama ben zihnimde kapatamadım . Son cümlesi merak uyandırıyor ve düşünmeye sevk ediyor. Gerçekten de Nurten’in dediği gibi ‘Her şeyi bilmek de iyi değil , bildiklerimiz yeter bize’ mi demeli bazen ?
8/10
2026 2. kitabı
1984, okurken beni yormayan ama bittikten sonra uzun süre etkisinden çıkamadığım bir kitap oldu. Başta bir distopya gibi başlasa da ilerledikçe anlattıklarının insana ne kadar tanıdık geldiğini fark ediyorsun. En çok rahatsız eden şey, baskının sadece beden üzerinden değil; düşünce, duygu ve sevgi üzerinden kurulmasıydı.
İşkence sahneleri zaten sarsıcıydı ama asıl kırıldığım yer, karakterlerin sevdiklerine ihanet etmeye zorlanmaları oldu. İnsan, sevdiği birini kurtarmak için kendini feda etmeyi beklerken, tam tersine zorlanıyor. Bu da kitabı sadece karanlık değil, aynı zamanda çok acımasız yapıyor.
Kitap bana, insanın ne kadar güçlü değil aslında ne kadar kolay kırılabildiğini gösterdi. Bitirdiğimde huzur değil, bir ağırlık ve düşünce kaldı içimde. Rahatlatan değil ama insanı sorgulatan, etkisi geçmeyen bir kitaptı.
9/10
2026 1. kitabı
Bu kitabı bitirdiğimde içimde tanıdık bir sızı kaldı. Okurken sık sık “Ben bunu hissetmiştim” diyeceğiniz anlar olan bir eser .
En çok da birine yardım etmem gerektiğini bildiğim hâlde, çekingenliğim yüzünden susuşlarım, geri duruşlarım çarptı yüzüme.
Sadi Seber’in mektubunu okurken yüzümde istemsiz bir gülümseme, gözlerimde tutamadığım bir yaş vardı. Sessiz, karşılık beklemeyen, uzaktan sevebilen bir sevginin mümkün olduğunu bilmek bile iyi hissettirdi.
Sonuysa içimde yarım kalmış bir cümle gibi kaldı; “Keşke böyle olmasaydı” dedirtti. Ama bazı hikâyeler mutlu bitmez, iz bırakır. Dokunmadan da tam olarak bunu yaptı: bitmesine rağmen insanın içinden çıkmayan, dokunmadan dokunan bir hikâye oldu.
