Lokman Özdemir
@Lokman28
Kitap öncelikle tabiki de King tarzı bir kitap. Sayfaları çevirirken bir sonraki sayfada neler olacağını merak ediyorsunuz. Konu ve anlatış biçimi tarafından King'e laf etmek tabiki haddimize değil. Okuyucuya aktardığı psikolojik olgu insanı dehşete kaptırıyor. Öyle anlar var ki sanki o acıyı o dehşeti o korkuyu siz yaşıyosunuz. Ne yalan söylim ben klasik bir korku tadında bir şeyler bekledim. Ama var olan gerçeklikle bir insanın nasıl bir canavara dönüşebileceğini öyle güzel anlatmış ki yazar kitabın sonuna hiç mi hiç şaşırmıyor insan. Evet sıkıcı bölümler var ancak yaşattığı deneyim bu kitabı kesinlikle okumaya değer kılıyor.
Fazla abartılmışEdebiyat
Kitap klasik bilim kurgu uzay filmlerinin senaryosu gibi. Ben çok fazla abartıldığını düşünenlerdim. Öncelikle yazım tarzı kapak ve sayfa dizaynına edecek lafımız yok. Gerçekten iyi iş çıkarmışlar. Ancak konu itibariyle çok yavan kalmış. Klasik uzay filmi. Gemilerin savaşı. İkinci ve üçüncü kitaplarda ne olur bilemiyorum. Ama yazım tarzı dışında bu kitabın diğer bilim kurgu filmlerinden kitaplarından artı bir yanı yok. Zaman öldürmek için okunabilir. Büyük bir beklenti içerisinde olunmamalı...
Kitabın konusu bir aile sırrı çevresinde dönüyor. Yazar ters köşe yapmak isterken kitabı gereksiz uzatıp gereksiz konulara girmiş. Okurun kafasını karıştırmak adına. Ama pek olmamış. Kitap akıcı ve insanı içine çekiyor. Bir sonraki sayfayı merakla çeviriyorsunuz. Hikaye de güzel aslında. Ancak sonu tam bir vasat. Sizi kitap boyunca büyük bir beklenti içerisinde sokup sonunu alacakaranlık serisine bağlaması olmamış. Sonu hariç kitap genel anlamıyla güzel. Vakit geçirmek adına okunabilir. Size bir şey katar mı? Hayır...
Gerçekten yaşıyor muyuz?Edebiyat
Okumak için geç kaldığım bir kitap. Öncelikle kitabın ana konusu ve okura vermek istediği mesaj yazarın Simyacı adlı eseri ile benzerlik gösteriyor. Konu olarak çok farklı ama ana fikir insanın kendi iç benliğinin farkına vararak toplumun normlarından kalıplaşmış hayat biçiminden hayatın belirli dilimlere ayrılmış tek düze gidişatından sıyrılarak kendi ideasını gerçekleştirmek, hiç bir şeye bağlı olmaksınız hiç bir şekilde hesap verme kaygısı duymadan korkmadan yaşamak. Normal olanın aslında her zaman doğru olmadığını insanın çevresini ve kendi iç benliğini kuşatan dünyanın kendisi tarafından değil o daha doğmadan geçmişten gelen bir işleyiş olduğunu insanın da bu işleyişe ayak uydurmaya çalışarak monoton bir hayat yaşadığını anlatıyor. Veronika her şeye sahip olan bir kız olmasına rağmen hayatının sistematik olarak tek düze ilerlediğinin farkına varınca artık yaşamanın bir anlamı kalmadığına karar vererek intihar etmeye karar verir ancak başarılı olamaz ve kendini Villette adında Dr. İgor’un deneysel çalışmalar yürüttüğü bir tımarhanede bulur. Veronika intihar etmek içim içtiği ilaçlar nedeniyle 5 günlük bir ömrünün kaldığını öğrenir. Bu andan itibaren tımarhanedeki çok çeşitli “deli” ile tanışır. Ve bundan sonra aslında yaşamın tek düzeliğinden sıkılmış olan ve ölmek isteyen Veronika’da yaşama bilincinin tekrardan oluşma süreci ve buna bağlı olarak açığa çıkan ölüm korkusu ile yaşamın derinliklerinin nasıl farkına varıldığını görüyoruz. Hem Veronika kendini buluyor hem de tımarhanedeki diğer ‘deli’ olduğu sanılan ancak dışardaki insanlardan farklı oldukları için yapılan bu nitelemeyi bilerek ve isteyerek kabullenen insanlar kendisini buluyor. Sevgi, aşk, nefret, öfke, heyecan, korku ve özgürlük ve yaşama bilinci, insanın kendi benliğini bulması... Veronika ölmek