Asiye Ulu
@Lonerblue
Kendime ait bir oda...
167 okur puanı
Nisan 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Okuması oldukça kısa süren keyifli bir kitap. Fakat içerisinde basımdan kaynaklı hatalar var. Bazı cümleler düşük hissiyatı veriyor. Örneğin sayfa 37 cümle bitmiş arka sayfaya geçtiğimizde ise cümle küçük harfle başlamış. Dede ile çocuğun diyaloğu zayıf kalmış. "gökyüzüne ulaştı. Şiirlerinde bulutlara dokundu..." Ulaştı, kelimesinden sonraki nokta akışı kesiyor. Ya da tırnak içindeki cümlelerde sona virgül konulmuş. Sayfa 63'ten 64'e geçerken cümle şöyle: "Ali, kasabaya gitmenin heyecanıyla hemen yatağından kalktı, elini yüzünü (burada sayfa 64'e geçiyoruz ve şöyle devam ediyor) açtı, biraz uğraştı ama nafile." Cümle tamamen kopuk bağlamdan okuyucu olarak anlıyorum ama bu çocuklar için yazılmış bir kitap, basım hataları düzeltilmeli.Basit gibi görünebilir fakat birkaç yerde daha tekrar edince ifade etmek istedim. Kitap içerik olarak güzel düşünülmüş. Cahit Zarifoğlu gibi büyük bir değeri, sade anlaşılır bir dille ifade etmek oldukça yaratıcı. Hafız Dede ve Ali etrafında şekillenmiş bu eser biraz daha betimlemeyi hak ediyor gibi. Emeğinize sağlık.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Sevginin dili sadece 5 tane midir?
Kitap oldukça akıcı bir dille ve örneklerle açıklamış sevginin dillerini. Genel olarak baktığımızda sevgi her şeyin temelinde yatan ve insanın bilerek tercih ettiği en temel duygu. Tercih edilebilir bir duygu. Kimi dokunarak, kimi duyarak vb. ifade eder. Ya da ona ifade edilmesini ister. Bu kadar çok çeşitliliğin olduğu bu dünyada 5 tane ifade biçiminin olması oldukça sınırlayıcı duruyor. Fakat bu 5 şeyi anlamak bile anlayabilmek, çabalamak çok fazla değer katacaktır insana. Sonuç olarak sevginin galip geldiği bir hayat yaşayalım. Özellikle evli insanların okuması gerektiğini inandığım kaliteli bir kitap.
Umut
Derin, anlamak için düşünme yetisinin fazlaca kullanılması gereken bir kitap.
Bana göre basitçe Tanrılar Sisifos'tan umudu çalar. Sisifos ne olursa olsun o dağa o taşı götürmek zorunda ve her seferinde bu tekrarlanan bir durumdur. Tıpkı biz insanların tekrarlanan her günü gibi. Sonuç Sisifos yazgısını kabul eder ve onun içinde yaşamaya devam eder. Mutlu ya da değil çok da bir önemi yok aslında. Umut bir ceza mı yoksa ödül mü? Hepsinden öte ilahi bir bakış açısıyla baktığımda iyi ki inandığım bir yaratıcı var diyorum. Umut da var ümit de var. Hayata geldik ve sonuç olarak hepimizin öleceği gerçeği gelecekle ilgili bildiğimiz en net şey. O aradaki çizgide olan sürece ister Sisifos diyelim ister uyumsuz diyelim, anı anlamlandırmak ve ondan keyif almak ya da mutsuz durumlar için gelecekten beklentide olmak belki de bütün mesele bu...
Herkesin bir çizgisi, netliği olmalı... Çizgi bazen esneyebilen bir duvar olmalı. Sert olursa birileri zarar görebilir, ince olursa sen zarar görebilirsin, cam gibi olursa kırılabilir... Bir sürü olasılığın olduğu bir durum. Ama insan biricik ve kendine özgü. İşte bu alan içinde yaşarken saygı duymayı öğrenince hem kendine hem karşındakine bir şeyler yoluna girecektir. Saygı peşinden sevgiyi de getirecektir. Okunması gerekilen bir kitap!
Hallac-ı Mansur ve Enel Hak hikayesini bilmeyen yoktur. Farklı bir anlatım oldukça etkileyici bir eser.
Üzücü olan ise o dönem de haklı olan insanlar acı sonlarla yüzleşmiş ve tevazu içinde kalmışlar, kıymetleri ise ölümlerinden sonra anlaşılmış. Birilerinin kendi çıkarlarının getirisi için gitmek zorunda bırakılmışlar. Daha acı olansa bu durumlar bir şekilde hâlâ yaşanıyor insanlık tarihi bir adım ilerleme göstermemiş demek oluyor. Sonumuz hayrolsun. Bugün, yarın ve sonraki günlere...
Cehennem Acı Çektiğimiz Yer Değil Acı Çektiğimizi Kimsenin Bilmediği YerdirHallac-ı Mansur · Destek Yayınları · 20254,037 okunma