Yukarıya kadar tırmanıp cesurca son adımı atarken birdenbire yanlış yola girdiğini düşünüp korkuya kapılmak, ileriye doğru birkaç kolay adımı atacak gücü kaybetmek kadar korkunç bir şey yoktur hayatta.
yolun ucu aydınlık
fakat ben bir türlü karanlığımdan çıkamıyorum
bir insan neden kendi elleriyle sıkı sıkı sarılır kendine
fakat bırakamaz yeri geldiğinde?