Hastalıklı bir korku: Çok fazla isyan ediyor. Bu hafta psikiyatra gidiyorum sırf tanışmak, orada olduğunu bilmek için. Ve ironik ama ona ihtiyacım olduğunu hissediyorum. Bir babaya ihtiyacım var.Bir anneye ihtiyacım var. Omzunda ağlayacak benden daha yaşlı, daha bilge birine ihtiyacım var. Tanrıyla konuşuyorum ama gökyüzü bomboş.
"Hepimiz kendi dünyamızda yaşıyoruz. Ama yıldızlı bir gecede gökyüzüne bakarsan, oradaki binlerce dünyanın birleşerek takımyıldızlar, güneş sistemleri, gezegen toplulukları kurduklarını görürsün."
Çalışacak,okuyacak,düşünecek,
yaşayacak ne çok şey var. Bir ömür yeterli değil.Gençlikten yaşlılığa giden yıllar da uzun değil. Ölümsüzlüğe ve ebediyete lanet olsun. Elbette bu ikisine sahip olmayı isterdim ama bunlar var olmayan şeyler ve ben toprağın altında çürüyüp giderken hiçbir önemleri olmayacak.