Sizler şarkılar söylediniz bana yalnızlığımda ve ben özlemlerinizden bir kule yaptım gökyüzünde. Ama şimdi uykumuz kaçtı, düşümüz bitti ve artık şafak vakti değil.
Kitabımız, bizim yazdığımız kadardır; okunup okunmayacağı ise bizim hayatımıza kattığımız değerle belirlenir. Hayat boş bir sayfa sen ise kalemsin. Hiç tükenmeyecekmişcesine yazar durursun, oysa bu denli yazarken yaşadığının dahi farkında değilsin. Bende birşeyler yapıyorum diye avutursun kendini ama geriye baktığında boş bir karalamadan daha fazlası yoktur orada. Hayatın bundan ibarettir.