Sona Qasımlı
@LyaSoFa
(✯
Yağış yoxdursa ,çiçəkdə yoxdur..
Şu anda okuduğu kitaplar
Biraz erken ya da biraz geç ölmenin bir anlamı olmadığına göre, yaşamanın amacı neydi?
Zaten yok olacak kumdan şatolar yapmak neye yarıyordu? Büyük bir mücadele içinde olan insanlar
böyle şeyler düşünmüyor, kendilerini hayattaki başarılarına adıyorlardı. Ama insanın temel duygusu
buydu. Yeryüzü korkusu, yaşam ürkekliği, geçici olmanın yarattığı yürek burkulması. Yani boşluk,
büyük bir boşluk.
Reklam
İnsanlar yaşlanıyordu, bunun ayrıcalığı yoktu ama yaşlanan insanların bir kısmı olgunlaşmış olarak,
bir kısmı ise olgunlaşmadan ölüyordu.
Bunun püf noktası ise bir insanın
“Nasıl görünüyorum?”
sorusundan, “Nasıl görüyorum?” aşamasına geçmesiydi
Seksen yıla yaklaşan ömründe ilk kez su kıyısında değildi. Suyun her biçimine alışıktı o
ve bunlar yaşamının doğal bir parçasıydı.
Su yalnız Boğaz’ın her an renk değiştiren akıntıları değildi.
Bazen gece boyunca yağan yağmurdu,bazen manolya yapraklarının üstünde biriken damlalardı, bazen
sabah çiyiydi, geçen şilepleri dev birer hayalete çeviren sisti, gümüş rengi bir buluttu, şebnemdi,
kırağıydı, su buharıydı, kardı. Bazen de o eski yalıda bol bol akıtılan gözyaşıydı.
Leyla Hanım bunu kendi zihninde “lakaydi” olarak tanımlıyordu.
Lakayt olmak, çevresiyle ilgilenmiyormuş, üzülmüyormuş, sevinmiyormuş gibi durmak; doğru dürüst
bir konuşma bile sürdürememek; küçük cümleler, ağızdan gelişigüzel fırlayan kelimeler hatta seslerle
idare etmek...