Akabinde,Kavgam’dan bir alıntı gelir.
“Doğanın değişmez mantığı ile mücadele etmeye çalışan kişinin kendini bir insan olarak hayata getiren mantığa şükran duyacağını onunla mücadele ediyor demektir.Doğayla mücadele etmek insanın kendi sonunu getirecektir.”
Demiri nasıl tavanda dövmek gerekiyorsa, çekiç darbelerini nasıl soğutmadan indirmek gerekiyorsa, her kelimeyi de öyle tam zamanında söylemek gerekiyordu.
Bir insanın kaderi, dağdaki dağdaki gibidir.Bazen çıkar, bazen iner, bazen de dibi görünmeyen bir uçurumun başına gelip durur.İnsan tek başına böyle bir yolda ilerleyemez,ama birleşenler, birbirine omuz verenler her engeli aşarlar...