Yüzyıllar içinde, sizin bir katkınız olmaksızın topraklarınızda doğmuş olan birkaç kişi ile övünmeyin. Bunun yerine, her birine zamanında nasıl davrandığınızı ve öğütlerine ne kadar uyduğunuzu düşünün.
Meğer ben ne kadar boş şeylere ağlamışım;
Kalbim hakikat diye bir ihtimale tapmış.
Ne mânâsız şeylere meğer bel bağlamışım;
Meğer benim peşinde koştuklarım serapmış...
Kimsede bulamadım menfaatsiz bir yürek;
Kadınlar bana yalnız soğuk bir deri verdi.
Bir kardeş sevgisini uzattığım her erkek,
Çamurladıktan sonra kalbimi geri verdi...
Anladım insanlardan geldiğini kederin;
Uzak, herkesten uzak bir hayat süreceğim.
Benim bu inzivama taarruz edenlerin,
Yüzüne hakaretle, kinle tüküreceğim!..