Kitabın alıntılarına sık sık maruz kaldığım için büyük bir merakla alıp okumaya karar verdim, an itibariyle okuyup bitirdim ve okurken yararlı gördüğüm fikirleri not aldım.
Her ne kadar yazar çoğu yerde haklı olsa da Alice Miller’dan yaptığı alıntılarla beni sık sık bunalttığını söylemeden geçemeyeceğim.
Ne bu? psikoloji kitabı mı ya da Alice Miller’ın biyografi kitabı mı? dediğim doğrudur.
Ayrıca okurken merak ettiğim şey; “Acaba çocuğu var mı? Varsa nasıl yetiştiriyor?” oldu. (bilen varsa yazsın lütfen)
Kitabı şu paragrafla özetleyelim;
İyi aile, çocuk’u, yani yeni’yi öldürmeyen, çocuğun doğmasına, varolmasına, gelişmesine engel olmayan, onu besleyen ailedir. İyi aile çocuğun serpilip büyümesine, “ayrı” olmasına imkân tanıdığı halde hâlâ çocuğun ailesi olabilen, ona ailelik edebilen ailedir. İyi aile çocuğa “Senin için iyi olanı ben biliyorum. Ben aileyim” demeyen ailedir. Ailelik taslayan hiçbir aile iyi aile olamaz. “Ama ben anneyim!” diyen hiçbir anne iyi olamaz. Hatta “Ben Anne’yim!” demeleri, hiçbir zaman iyi anne olmadıklarını kanıtıdır. Vaktiyle iyi annelik etmiş biri, sonradan da “Ben Anneyim!” diye konuşmaz. Anneler tanrı değildir. Olmamalıdır da. Anneler her tür hatayla, zaafla malul, ölümlü insanlardır.
Nihan Kaya