“Tüm isimleri mi? Sadece ilk Sözcük’ü söylemiş ve adaları derin denizden çıkarmış olan Segoy tüm isimleri bilirmiş. Emin ol,” ve parlak, kızgın bakış Arren’in yüzüne çevrildi, “eğer senin gerçek ismini öğrenmek isteseydim, öğrenirdim. Fakat buna gerek yok. Sana Arren diyeceğim; ben de Çevik Atmaca’yım, Söyle bana, buraya kadar olan yolculuğun nasıldı?”
“Çok uzun.”
Eli hâlâ Vivenna'nın kolundaydı.
“Hayatım hayatına,” dedi, her nasılsa -ürkütücü bir şekilde- net bir sesle. Vivenna geri çekilmeye çalıştı ama kolunu tutan el daha da sıkılaştı. “Nefesim Nefesin olsun.”
Soğuk, sisli dağların ardındaki ıraklara
Derin zindanlarla eski mağaralara
Düşmeli yolumuz gün doğmadan oralara
Arplarımızla altınımızı ondan geri almaya!
Fırtına kapsın seni! Hayatında bir kereliğine adam ol!
Teft dudaklarını yaladı ve konuştu.
"Nefret ettiklerimi bile koruyacağım. En çok... nefret ettiğim... ben olsam bile."