Nietzsche' yle ilk defa bu kitapla tanıştım. Nihilizm düşüncesinden dolayı çok yakın olmak istemedim hiçbir zaman. Düşüncelerimde olumsuz tesirler bırakır düşüncesi ile anlamak bile istemiyordum ama kitabın sonunda kendi dusuncelerimin bir kez daha altını çizmeye yardım etti.Tanri'yi öldürmek demek bana göre kurallarını kendin koymak demek.Sadece küçücük bir insan aklı ile kendine ,olaylara yön vermeye çalışmak. Tanrının gereksizligini savunurken tanrınin gerekliliğine daha çok ihtiyaç duyduğunu hissettirdi bana. Düşünen insanlar kendinede,hayatada ağır gelir. Sadece düşünmek yalnizlastirir,huysuzlastirir,dik kafalı yapar, esnekliği alır. İnsanlara karşı duvarlar ördürur. Oysa düşündüğünü yaşamak ve yaşatmak hem sağlıklı bir birey yapar hem sağlıklı düşünmeyi beraberinde getirir. Çünkü her düşüncenizin sağlamasını attığınız somut adimlarla yapmış olursunuz. Bu nedenle ben bu kadar duyarlı insanların hayata karışmamasına hem toplum adına hem kendileri adına üzülürüm. Korkular yıldızlar gibidir diyor , günışığı onlari gizler. Bu cümle yalnızlığın yansıması.İnsan ne yaşarsa kendi lisaniyla anlatır. Kitapta bu gibi kisimlara takılmış olsamda Freud un meditasyon ile Breuer ' e yaşattığı sanal gerçeklik bence muhteşem. Bu kısım ok çok farkındalık kattı bana. Herkese tavsiye ederim. İyi okumalar.