Buradaki insanların nasıl olduğunu soracak olursan, şunu söyleyebilirim:
Her yerdeki gibi! İnsan aslında karmaşık bir varlık değil. Çoğunluğu zamanın büyük bir bölümünü yaşamak için kullanıyor, geriye kalanı ise, özgür oldukları küçük zaman diliminden öyle korkuyor ki, ondan kurtulmanın her türlü yolunu deniyor. İşte insanın değişmez yazgısı!
Sən qəribə adamsan,
Səndən baş açmaq olmur.
Gah vecsiz görünürsən,
Gah da ki, diqqətindən kənara qaçmaq olmur.
Anlamaq çox çətindir,
Nə sevən tək sevirsən,
Nə gedən tək gedirsən.
Nədir fikrin, amalın?
Nədən belə edirsən?
Bir gülüşlə qəlbimə, ümid gülü əkirsən.
Gah da acı sözünlə, köksümə dağ çəkirsən.
Qorxuram bu sevgidə, təkcə yanan mən olam.
Gəl öyrətmə özünə, qorxuram bu gedişlə,
Mən də dönüb sən olam
Bütün ruhumla iyi bir insan olmak istiyordum, fakat iyiyi ararken henüz gençtim, tutkularım vardı ve yalnızdım, tamamen yalnızdım. Ahlaken iyi olma konusundaki en içten dileklerimi ifade etmeye çalıştığım her zaman küçümseme ve alayla karşılaştım ve adi tutkulara kendimi kaptırır kaptırmaz da yüceltildim, teşvik edildim. Hırs, güç sevdası, çıkarcılık, şehvet düşüklüğü, gurur, öfke, intikam hepsi çok kıymetliydi