"Şeytanın boynuzları olduğunu mu sanıyorsun? Şey, ben de öyle sanırdım
Ama yanılmışım; saçları taranmış, takım elbise giyip kravat takıyor
Naziktir, kibardır, seni gafil avlar (hiç beklemediğin anda yakalar"
Marino - Devil in disguise
Geleceği bilmeden, sadece gelecekte mutlu olmak için şu anımızı heba etmeye değer mi? Bir kedinin yanına gelmesinden, ayağına sürtünmesinden bile rahatsız olacak kadar (alerjisi olanlara değil lafım) neden hayattan zevk almayan insanlara dönüşüyoruz? Zamanla neden benliklerimizi kaybedip sadece belirli kalıplara uyma arayışı içinde yaşıyoruz?
Kendimize yeterince "neden" diye soruyor muyuz?
Peki ya neden bu kadar çok "neden" diye sormamız gerekecek kadar sebepleri kötü olan şeylerden kurtulamıyoruz...