Kitaba çok büyük beklentiyle başladım. Beklentimi hiç karşılamayınca daha fazla vaktimi çalmaması adına devamını getiremedim ve yarım bıraktım.
Konusu bu kadar güncel ve güzel olan bir kitabı gazetede teknoloji haberi okur gibi hissiz bir şekilde okudum. Ne vebayı, ne karantinayı ne de onların yarattığı korkuyu en ufak bir şekilde okuyucuya geçirememiş Pamuk. Amacı da bu değil muhtemelen. Onun dışında okuyucuya çok iyi bir şekilde hissettirdiği bir duygu var. Bu ülkede doğmanın, bu ülkenin pasaportunu taşımanın ezikliğini tüm şiddetiyle hissediyor Pamuk. İşte bunu güzelce aktardı bizlere. Bakın ben onlardan değilim dedi durdu her üç beş sayfada bir. Bunu bu kadar sık tekrarlaması içimde Pamuk'a karşı hiçbir önyargı olmayan beni bile kitaptan soğuttu. Bu kitabı sanki Pamuk değil de lisede onu itip kakan arkadaşlarına karşı öç alma, kendini kanıtlama duygusuyla liseli bir ergen kaleme almış gibi... Aslında kendi kendini ezikleyen, sümüklü, ağlak bir ergen...