Mery
@Maaryy
Yaşanacak güzel günlerim olsun diye;
Kitaplardan ütopyamı kurdum.
Aklımı ve kalbimi de şiirlere teslim ettim.
Kitaptaki ana karakter en çok kendiyle konuşuyordu yani kendi aklını ikiye bölmüş ve iki tarafta da başka düşüncelere sahip oluyordu.
samimi, içten ve en çokta sokak diliyle bizimle muhabbet eder gibi konuşuyordu
Eşyalarla konuşuyor onların olmayan dili oluyordu. Başka bi hikaye yazmaya çalışırken aslında kendi hikayesini kitaba dönüştürdü.
Ben en çok olaylar karşısında şarkı sözleriyle durumu anlatmasını sevdim "daha dün annemizin kollarında yaşarken", "Avaramu"... ve müzeyyene olan aşkı...
Değişik ve güzel bi kitaptı bence okuyun
Reklam
Spoi içerir
Aslında bu kitaba biraz farklı açıdan bakıyorum çünkü şu 3 günde yaşadıklarım ve bu kitap birbirine benziyordu. Bir trafik kazasında aynı aileden 7 kişi vefat etti. Bir evin kapısı bir daha açılmamak üzere kapandı. Ölümün ardından duyulan pişmanlıklar kalan için her zaman daha zordur tıpkı Nelly'in annesi sevdiği adama kaçtığı için kızının tüm çabalarına rağman dedesi Annesini affetmedi taa ki annesi ölümün ucuna gelene kadar kızını affetmek için gitti ama o zaman da kızı çoktan ölmüştü. Pişmanlık ve bu durum karşısında dedesi ezildi ardından oda vefat etti. (Dostoyevski bu kitapla ders verdi sağken kıymet bilin dedi. tabi dersi almak isteyene Unutmayın mezarlıklar söylenmeyen sözlerin en çok söylendiği yerdir...)
Kitapta ki bütün karakterler muzaazzamdılar.
Ahh Vanya cefakar Vanya
Herkesin derdine koşup herkese merhem olmaya çalışan vanya...
Ailenin öz oğlu değildi ama onlarla büyüdü ve en son da ailenin kızına aşık oldu ama bu aşk karşılıklı bi aşk değildi buna rağmen sevdiği kadının mutlu olmasını istedi ve her şeye göz yumdu sevdiği kadının sevdiği adama gitmesine bile..
Her zaman nataşanın yanındaydı ama bana sorarsanız nataşa bencildi ve hiç hak etmedi bu sevgiyi. Vanyayı hep bi sığınak olarak kullandı. Ve sonunda da pişmanlık yaşadı. (Hak etmişti)
Prens kibrin, aç gözlülüğün ve kurnazlığın sembolüydü insanları aşağılamayı ve gururlarıyla oynamıyı sever ve insanları(özellikle zengin kadınları) eşya gibi kullanmayı pek iyi becerirdi
Alyoşa saf ve hiç büyümeyen çocuktu yani Alyoşayı nereye çekerseniz oraya gelirdi kaldırılması kolaydı herkesin sözüne inanırdı ve kararsızdı düşün ki kimi sevdiğini bile bilmezdi gönlü şıp sevdiydi.
İhmenev kötü görünmeye çalışıyordu ama yüreği hep iyilikle doluydu kızını yaptıklarından dolayı affetmek isteyen her gün onu
