Macit
@Macit2610
Ölüm ve Unutulmak ÜzerineHayat ve İnsan
Ölmüşse, beni artık ilgilendirmiyordu. Öldükten sonra insanların beni unutacağını nasıl çok iyi anlıyorsam, bunu da öyle doğal buluyordum. Benim de ne işleri olurdu artık. Bu fikri kabullenmenin acı olduğunu bile söyleyemezdim.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Yaşam ÜzerineHayat ve İnsan
“Eh, ne yapalım, o halde öleceğim.” başkalarından daha erken ölecektim, orası aşikârdı. Ama herkesin bildiği gibi, hayat yaşamaya değmez. Aslında, doğal olarak başka kadınlar ve başka erkekler yaşamaya devam edeceklerine, üstelik bu binlerce yıl böyle sürüp gideceğine göre, ha otuz yaşında ölmüşsün ha yetmiş; bir önemi olmadığını biliyordum. Uzun lafın kısası; bu, gün gibi ortada. Ha bugün olmuş ha yirmi yıl sonra, neticede ölen yine ben olacaktım. Bu noktada, akıl yürütmemde beni biraz huzursuz eden, yirmi yıl daha yaşamak fikrinin kalbimi dehşetli bir hop ettirmesiydi. Ama bu hissi bastırmak için tek yapabildiğim, yirmi yıl sonra yine o gün gelip çattığında, düşüncelerimin ne olacağını hayal etmekti. Nihayetinde madem ölüyoruz, nasıl ve ne zaman olduğunun ne önemi var, orası aşikâr.
Mutsuzluk Üzerineİnsan ve Duygular
Anne sık sık, insan hiçbir zaman tamamıyla mutsuz olmaz derdi. Gökyüzü renklenip hücremden içeri yeni bir gün süzülüverince ona hak veriyordum.
Bazen İnsanın Aklına Sormak GelmezHayat ve İnsan
Bana bakarak, “Ne işim olduğunu öğrenmek istemiyor musun?” diye sordu. Öğrenmek isterdim elbette, ama sormak aklıma gelmemişti.
“O ilk gördüğü, tanıdığı, güvendiği, sevdiği insan değildi artık…
Seven yanılmış,
Sevilen yabancılaşmış.”