Efendimiz (sav) Taif'e gider ve Taif te taşlanır. Bu son çıkış kapısı da kapanınca, "Ya Rabbi" der. "Eğer bu başıma gelenler Senin bana olan kızgınlığından değil ise ben bunların hepsine sabrederim." Bu sözlerin manasında şu vardır: "Ya Rabbi, sen benimle birlikteysen, bana küskün değilsen ve bu olanlar bana olan gadabın sebebiyle değilse, hiçbir önemi yok, bunların hepsine katlanırım. Ama şayet bunlar başıma senin kızgınlığından dolayı geliyorsa buna çok üzülürüm. Çünkü bu kez geçici olanı değil, kalıcı olanı kaybederim. Ve o zaman bu büyük ve hakiki bir bela olur.
Aşırı üzüntüyle, Rabbimizin şefkatinden daha fazla kendimize şefkat beslediğimizi ve O'nun hikmetlerinden daha fazla hikmete sahip olduğumuzu öne sürmüş oluruz. Bu da mümkün değildir, zira ilahi şefkat ve hikmet aşılamaz, aşıldığında bunların adı şefkat ve hikmet değil, olsa olsa bir kalp hastalığı olur. Kimsenin Rabbimizden daha şefkatli olma imkânı yoktur.