SARARTAN RÜZGÂR
geceydi
tenlerin buluşmasından hemen önceydi dağlardan ovalara; esmer coğrafyama
otları sarartan bir rüzgâr eserdi
yeşili hasta eden...
ben Allah'ın sınavı
yalnızdım Sartre gibi bir kadının yanında
Tahir ile Zühre hikâyesini anlatan dengbejin melodisine kulak vermişti kalbim...
yalnızlık korkunç bir hal alırken
kör bir kuyuya dönüyordu içim
seslensem yankısında boğulurdum
kimse duymuyordu adımı
kimse anlamıyordu yaramı
hastaydım, hastayım
bir Divane kuşu hastalığı bu
nasıl anlatılır bilmiyorum inan
durumum
üçüncü şahsın şiirinin vücut bulmuş hâli
gülüşleri çok güzeldi
ağlarken
ağzının kenarındaki gamzeler sulanırdı, çiçekler açardı
ben çok susuz kalmışım Reyyan !
Diclenin akışına bakışını görmeliydin
tanrıları kıskandırırdı adeta