Hani bazı insanlar vardır ya, içten içe kendilerini beş para etmez sanırlar. İşte onlar var ya, onları tersleyen, onlara kötü davranan insanlara acayip önem verirler. Sanki o kötü davrananların sözleri onların içindeki "ben değersizim" düşüncesini doğrular gibi gelir. "Bak işte," derler içlerinden, "o da beni takmıyor, demek ki ben hakikaten de bir işe yaramıyorum."
Ama onları seven, onlara değer veren insanlara gelince, onlara pek yüz vermezler. Hatta bazen onları küçümserler bile. Çünkü kafaları şöyle çalışır: "Beni gibi değersiz birini seven de herhalde pek matah bir şey değildir!"
Yani demem o ki, içindeki o "ben değersizim" hissi ne kadar güçlüyse, seni aşağılayanlara o kadar çok takılırsın. Seni sevenlerin kıymetini bilmek de zorlaşıyor haliyle. Sanki bozuk bir tartı gibi, yanlış şeyleri ağır basıyor zihinlerinde.