Nietzsche, "iktidarsız" insanların çok canlı bir resmini çizdiği bir pasajda bu kişilerin "sımsıkı bastırdıkları bir saldırganlıkla dolu olduklarını; mutluluklarının salt edilgen olup, gerinme, esneme, huzur, 'Sebt günü, duygusal gevşeme ile geçen, uyuşturulmuşçasına yatışmış bir biçim aldığını' söyler. Bu içe-dönmüş saldırganlık, başkalarına sadistçe taleplerde bulunma şeklinde patlak verir; ileride bu süreç psikanalizde semptom oluşturma olarak saptanacaktı. Ve bu talepler ahlak kisvesine bürünür; Freud bu sürece daha sonraları tepki oluşturma diyecekti.
8/10
Beğendi
·7 günde okudu
·Okunma: 26 Ağustos 2025 18:56
·2025 7. kitabı
Tek Başına Kalma KorkusuAlıntı
Tek olmayı yalnız olmakla karıştıran insanın korkusudur tek başınalık korkusu. Kişi, bu terk edilmişlik korkusunu ötekine yanaşarak bastırmak ister. Ancak bu durumda da kişi özgürlüğünden feragat eder, ta ki bir benliği kalmayana kadar... Bu yüzden sokaklar benlik kimliği bunalımı yaşayan insanlarla dolu.
Şiddet Üzerine
(Jouvenel'in işaret ettiği gibi, "çoğunluk eğemenliğinin yalnızca demokraside işlediğini varsaymak, masalsı bir yanılsamadır": "tek başına bir bireyden başka bir şey olmayan Kral, başka hükümet biçimlerinde olduğundan daha fazla toplumun genel desteğine ihtiyaç duyar." Tiran, yani herkese karşı yöneten tek kişi bile, sayıları kısıtlı olsa da şiddet işinde yardımcılarına ihtiyaç duyar.)
