seni, gördüm, güzelim; kimi bekliyor olsan da, seni bir daha hiç görmeyecek olsam da şimdi bana aitsin,
bana aitsin; bütün Paris, bana ait; bense bu defter ve bu kaleme aitim
hatıra yerine, onun yalnızca bir iziyle karşılaşmak, sizi bırakıp gitmiş ve hiç dönmeyecek sevgilinin koltuğun üzerinde bıraktığı izine gözyaşlarıyla bakmaya benziyor.