Yaşadığım bunca şeyden öğrendiğim şu var: Kendi
boşluğum bana yetmiyor. Çünkü boşluğumda ne kendimi,
ne bu koca evreni kurtaracak bir kelimem, ne de kalbimin
elinden beni kurtaracak bir yeteneğim var.
Efendi ile köle arasında, acı yalnız, sevinç köksüzdür, her ikisi de hak edilmemiş durumdadır. Öyleyse, dostluk çağların sonuna kaldıysa, nasıl uiyaşamalı, nasıl davranmalı? Biricik çıkış yolu, elde silah, kuralı yaratmaktır. "Ya öldürmek, ya köleleştirmek."