Tatlılıkla öğüt vermeye başladım kendime ,bir anne gibi.Gitgide yüreğim yufkalaştı,yorgun, dermansız ağlamaya başladım. Sessiz, sakin, için için bir ağlayıştı bu ; göz yaşı akıtmadan , gönülden bir hıçkırış .
İnsan bir şey bekliyordu, sabahtan akşama kadar bekliyordu ve hiç bir şey olmuyordu. İnsan tekrar tekrar bekliyordu . Hiç bir şey olmuyordu. İnsan bekliyor, bekliyor, bekliyordu, düşünüyor, düşünüyordu, şakaları ağırmaya başlayana kadar düşünüyordu. Hiç bir şey olmuyordu. İnsan yalnız kalıyordu. Yalnız. Yalnız.