İrem Gül Bektaş
@Mariaaaaaaaaaaa
Türk Dili ve Edebiyatı Öğretmeni
Giresun Üniversitesi / Türk Dili Ve Edebiyatı mezUNI
İstanbul
12 Haziran
258 okur puanıMart 2020 tarihinde katıldı
Halide Edib Adıvar 8/10
Bir edebiyat öğretmeni olarak artık Halide Edip'le tanışmak gerektiğinin farkındaydım - kii geç bile kalınmıştı-
Edip'in biraz zor okunacağı gibi bir ön yargı vardı fakat aslında öyle olmadığını okumanın sürüp gittiğini artık biliyorum.
Belki de ülkeyi yansıtmaktan en uzak olduğu aşka en yakın olduğu eseri budur... belki de...
mektupları, aşkın yansıtılmış hallerini, cümleleri sevdim.
Kitabı okurken Nazım'ı bizim sarı saçlı mavi gözlü Nazımımız mı diye düşünmeden araştırmadan edemiyorsunuz. Fakat değil kitap daha yazıldığında Nazım 10 yaşındaymış.
Daha öncesinde sonunu benim hayal gücüme bırakan kitaplar beni üzmemiş hayallerime göre doldurmuştum boşlukları. Fakat Handan'ı bitirdikten sonra çok üzüldüm. "Peki ya Neriman?" dedim.
Sanki Edip okuyan araştıran kadın karakteri o kadar ilahlaştırmış ki ona her şey olabilirmiş onunla her şey olabilirmiş gibi. Hatta olayın abartı bir biçime varıp Neriman'ın kocasına "keşke sen Handan'la sen evlenseydin" demesi bana çok fazla abartı geldi. Refik'in illaki Handan'la birlikte olmasına yine Neriman gibi sadık iyi bir kadına ihanet edilmesine gerek yoktu gibi :/
Handan
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Neredesin söyle? Göğsümde başını koyduğun yerden ameliyatla bir parçası kesilmiş gibi bir eksiklik, bir sızı var.
Handan’ın Refik’eKadınlar
— Refik Bey, insanın yalnızca kendisinin olacak şeyi ancak bir çocuk olabilir. Ne diyorum? İnsan değil, kadının demeli. Çünkü her erkeğin benim dediği ve yalnız onun olan bir anası, kız kardeşi, sevgilisi, bir kadını vardır. Kadının öyle değildir. Hiç bir kadının <<benim>> diyebileceği bir erkek yoktur, yalnız çocuğu müstesna. Ve çocuğu özellikle bir kişilik almadan onundur. Sonra çocuğunun çocuğu, hep çocuklar!
GİZLİ EL ROMANI İNCELEMEEdebiyat & Roman
Eskişehir'de kitap alışverişi yapmanın aklımda olmadığı bir günde kapısında öylece kitapları inceledikten sonra içine girince büyülendiğim (belki de ben çok fazla abartıyorum) kitapçıdan Gizli El ve Handan kitabını alıp çıktım. Bu kitapları nasıl tasvir etmek gerekir bilmiyorum fakat bende sayfalara baktıkça hep sarı benizli gibi kelimeler uyanır aklıma gelir. İşte bu sarı benizli sayfaları okumayı küçücük yazılarda gözlerimi gezdirmeyi ben çok seviyorum.
Daha önce de Reşat Nuri okumuştum. Güntekin okumak zevklidir. Olaylar sizi sarar kitabı elinizden bırakmak istemezsiniz ve okurken yaşattığı zevk kadar kültür bilgi yönünden de çok fazla aktarımları olur okura.
Eğer kitap alışkanlığı kazandırmanız gereken bir yakınınız varsa bence Güntekin tavsiye edebilir. Daha önce "Acımak" ve "Çalıkuşu" kitabını okudum. İki kitabı da severek heyecanla okumuştum. Fakat Çalıkuşu eşi benzeri olmayan bir eserdir bana kalırsa. Çalıkuşunu okurken Atamı (başucu kitabı olduğu ve kitabı sürekli açıp okuduğu ve yanından ayırmadığı için) onu anarak ve daha daha fazla severek hayranlık duyarak okumuştum.
Gizli El romanına gelecek olursak 11 saatlik çalışma hayatıma (ki yoğun bir hafta geçirme) rağmen iki günde bitirdim. Sedat Simavi'nin isteği üzerine Güntekin tiyatrodan dönüp roman yazmaya başlıyor. Roman hiciv romanı olacakken sansürlerden dolayı değişikliklere uğruyor. Sansür uygulanması Güntekin'i üzse de arkadaşı bunun reklam için iyi bir şey olduğunu söylüyor ve eserde ufak tefek değişiklikler yapıyorlar. Roman sıkmayan merak uyandıran bir olaya dayanıyor. Kitaptaki erkek karakter Şeref bey olayları anlatıyor.
Romandaki kadın karakteri olan Seniha'yı ben çok sevdim. Hiç çizgisini bozmayan bir kadın karakter olarak kitap boyunca ilerledi. Değişen karakterimiz Şeref bey'di ve maalesef ki