Kitap hayatımda okuduğum en iyi kitaplardan biri. Gerçekten o kadar güzeldi ki anlatmak için kelime bulamıyorum. Ben ortaokuldayken bu kitabı bi arkadaşım okumuştu ve hiç beğenmediğini söylemişti. Ve ben de o beğenmedi diye okumamıştım. Çünkü o kız da çok kitap okuyan biriydi bu yüzden de benim önyargımı oluşturmuştu. Şimdi düşününce o zaman okusam belki duyguları bu kadar içten hissedemiyecektim o yüzden beklemem bi açıdan iyi olmuş.
Benim için bazı kitaplar güzeldir ama herkesle konuşulmaz bu da öyle bir kitap. Ağlayarak okudum sonlarını. Gerçekten duygusaldı ama bu duygusallık insanın içine işler ve insan sadece kitabı kapatıp duvara bakmak ister ya o cinsten bir istek uyandırıyor. Bu yüzden de bence toplu olarak konuşulacak bir kitap değil de daha içsel yaşanacak bir kitap.
Onu aklımdan çıkaramıyordum. Acı çekmek ne demekmiş asıl şimdi anlıyordum. Acı çekmek bayılana dek dayak yemek değildi. Ayaktaki cam kesiğine eczanede dikiş attırmak değildi. Asıl acı, kalbi baştan aşağı sancılara boğan, insana sırrını kimselere anlatmadan ölmeyi arzulatan bir şeydi.