Ertesi sabah kalkmak ve işe gitmek cesaretini nereden bulur insan,çekici ve neşeli olmak,böyle yaşamaktansa ölmeyi yeğleyenlere nasıl cesaret verir insan.
Kendi kendime,sonra hiçbir şey olmayacak artık,diyorum.Ama bunun ne demek olduğunu anlamıyorum.Hemen hemen buraya kadar ulaştığım anlar oldu... ama sonra olan oluyor,yeniden acıları,kurşunları,patlamaları düşünmeye başlıyorum.Ben maddeciyim,inan bana.Delirmiyorum.Ama sonu gelmeyen bir şey var.Cesedimi görüyorum;güç değil,ama kendi gözlerimle kendimi görüyorum.Düşünmeye başlamam gerekiyor...hiçbir şeyi göreneyeceğimi,hiçbir şeyi işitemeyeceğimi ve dünyanın ötekiler için sürüp gideceğini düşünmeye başlamam gerekiyor.İnsan bunu düşünmek için yaratılmamıştır Pablo.İnan bana.