M.B.K.
@Mashide
Bibliyo(WO)man
Daha az şey hakkında gitgide hiçbirşey bilmeyen..
Tam da doktora tezi yazdığım, akademik çalışmanın buhranlarıyla boğuştuğum bu dönemde, başarılı bir felsefe profesörünün dahilik ve delilik arasında sıkışıp kalmış trajik bir novellasını okudum.
Çehov'un bende yeri başka. Bu öyküsü de öyle..
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Dün gece okuyup bitirdim.
Ama inceleme yazmaya elim gitmedi.
Aytmatov'un bu okuduğum 5. kitabı.
Yalnız bu hikâye ciğerimi söktü.
Saf tabiatı ve insanı bu kadar yalın bu kadar yakından anlatan kaç yazar var sahi.
Felsefe ile psikoloji arasında gidip gelen, başlığıyla içerik arasında belirgin bir uyumsuzluk taşıyan bir kitap. Okuma sürecinde yaşadığım güçlüğün çeviriden mi yoksa metnin kendine özgü yapısından mı kaynaklandığını ayırt etmek zor. Üretkenlik temasıyla doğrudan ilişkili somut bir söylem sunmak yerine; ‘temel gerçeklik’, ‘eter’, ‘psişik faktörler’, ‘zihin’, ‘zeka’, ‘duyular’ gibi kavramları oldukça soyut, dağınık ve yorucu bir biçimde ele alıyor. Kavramsal çerçevenin netleşmemesi, kitabın hem kuramsal bütünlüğünü hem de okurla kurması gereken rehberlik niteliğini zayıflatıyor.
Özü şu; insan nedir? İnsan makinedir, özgür irade diye bir şey yoktur. Harici etkilerin, insanın doğuştan getirdiği mizacıyla harmanlanarak insana düşünce doğurttuğunu iddia ediyor. Kendinden menkul hiçbir orijinal erdem atfetmiyor. İnsanın her eylemi öncelikli olarak içindeki efendiyi hoşnut etmek içindir, diyor.
Devrik dil, gözlemci ve realistik anlatım. Kısa, parçalı ve bazen tamamlanmamış halde cümleler yer alır. Çok kısa öykülerden oluşmasına rağmen okumanın bir türlü akmadığı, okuyucuyu tekrar bir önceki cümleye döndürerek zihinde geziniyormuş hissini yaşatır. Kitap bittikten sonra akılda bir ya da iki öyküsü kalıyor. Diğerleri birbirinin içinde gibi muğlak, geçişli, birbirine karışan yapıda sanki tek bir hikayeden oluşuyor gibi izlenim uyandırıyor. Sait Faik bence kolay okunan bir yazar değil.
En sevdiğim öyküsü "Kameriyeli mezar"dı.
