İnsanoğlunun bir anda kendi çabalarının gerisinde kaldığı ve sonra yine kendisine yetişebilmek için bütün gücüne harcama zorunluluğunu duyduğu o tipik anlardan biri yaşanmaktadır.
Akıl ise beklemesini ve direnmesini bilir. Kimi zaman, çevresindekiler sarhoşluk içerisinde tozuttuklarında, susmak zorunda kalır. Ama sesini duyuracağı günün de geleceğini bilir; çünkü hep gelmiştir.
Savaş alanının dışında kalarak, hiçbir orduya katılmayacak ama bütün orduları savaşmaya zorlanarak yalnızlık içinde öldü. Hep yalnız fakat-önemli olan da budur- bağımsız ve özgür kaldı.
Canlılar söz konusuysa terörle bir yere varılmaz. Hangi gelişmişlik seviyesinde olurlarsa olsun. Her zaman bunu iddia ettim, ediyorum ve edeceğim. Terörden boşuna medet umuyor onlar. Hayır efendim, hiç faydası olmaz. İster beyaz, ister kızıl, isterse de kahverengi!