Okumayı nedense ertelediğim kitaplardan biriydi Uğultulu Tepeler...Neden bilmiyorum, aklıma düştü geçenlerde ve okumaya başladım. İlk sayfalarla birlikte içime belirsiz bir tedirginlik ve kasvet çöktü. Beklediğim türde bir kitap değildi. Batı klasiklerinin saf romantizmini bu sayfalarda aradığımı anladım çok geçmeden. Ve bu kitabın diğerleriyle romantizm yönünden hiçbir benzerliğinin olmadığını... Uğultulu Tepeler, baş kahramanları büyük oranda kötü olan bir roman. (Tabii ki iyi karakterler de var.)Ama okura bu kahramanları yüzeysel bir şekilde kötü olarak tanıtmamış Emily Brontë. Aksine tüm bu kötülüğün kaynağını göstermiş. Konu, hırçın ve bir o kadar da kibirli Catherine ile yaşadığı zor şartlar nedeniyle acımasızlaşmış Heathcliff'in tanışmalarıyla başlayıp çocukluklarından itibaren yaşadıkları etrafında şekilleniyor. "Bir çocuk nasıl bu denli vahşileşebilir?" Adeta kalpsiz ve bildiğini okuyan Heathcliff ister istemez sorduruyor bu soruyu kendinize roman boyunca. İçinde doğuştan gelen kötülüğe benzer bir dürtü olsa da yaşadıkları, hayatını ve çevresindeki herkesin hayatını dünyada cehenneme çevirecek denli bir katlanmayla büyüyerek şiddetleniyor. Catherine ise adeta ruh eşi onun. Öyle ki hiçbir zaman kendilerini iki ayrı insan olarak düşünmüyorlar. •○•○•○ Catherine: "Ben Heathcliff'im Nelly! O her an, her daim benim beynimin içinde! Nasıl ki ben kendim için bir zevk kaynağı değilsem, o da benim için bir zevk kaynağı değil, buna rağmen gerçek varlığım olarak her an benim benliğimin içinde..." (Koridor Yayınları Sayfa: 121) •○•○•○ Böylesine olağanüstü şiddette bir aşkın sonucu da haliyle olağanüstü oluyor. •○•○•○