Tamar
@MaviMimoza
58 okur puanı
Mart 2021 tarihinde katıldı
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Açılamadıktan sonra kanatlar neye yarar? Kurtarmaz, azap verir, bizi ağırlıkları ile aşağı doğru iterler.
Resmi yapılmasa da her yüzün birçok sahibi vardır, kimler bakarlarsa sahibi olurlar o yüzün.
Aşk ölümlü bir şeydir, öldüğü zaman çürür ve yeni bir aşk için gübre olur.
Bazı kitaplar vardır hak ettikleri değeri görmezler. Cüce de bunlardan biri benim için. Elimdeki baskısı 1988 yılına ait ve yeni baskısı ne yazık ki yok.
Bir ''saray cücesinin'' -kendisinin bir soytarı olmadığını özellikle belirtiyor-, kendi ağzından anlattığı, hayata karşı beslediği nefretin romanı. Cüce, cücelerin insanlardan ayrı bir ırk olduklarını düşünüyor ve belki de bu yüzden insanlardan ve insana ait her şeyden nefret ediyor; aşktan da, yemek yemekten de, gülmekten de...Fakat nefretin bu kadar samimi anlatılması, insanı büyülüyor ve bir masalın içindeymişçesine hızla akıyor hikaye.
Yazarı Par Lagerkvist, 1891 İsveç doğumlu. Bir çok eseri olmasına rağmen 1945 yılında yayınlanan bu romanıyla, uluslararası düzeyde ilgi çekmeye başlıyor. 1951 yılında ise Nobel edebiyat ödülünü alıyor.
Hikaye İtalyan Rönesansı zamanında geçiyor. Cüce ,kendini Prensin yardımcısı olarak görüyor ve saray işlerine gerekli gördüğü yerde müdahale etmekten kendini alamıyor. Roman savaşın korkunçluğunu ve sonucunda yaşanan felaketi de gözler önüne seriyor. Yazarın anlatımında etkileyici bir ''sadelik'' var. Bu da hikayeden kopmamayı sağlıyor.
Sözün özü olur da sahafta rastlarsanız, almaktan çekinmeyin derim. Çok güzel tasarlanmış bir başlangıç sayfasına sahip bu romanın yeniden basılması dileğiyle..
