Soley

Soley
@Mavisoley
Psikolojik Danışman
Lisans
73 okur puanı
Şubat 2020 tarihinde katıldı

Soley

, bir kitap okudu
10/10
·268 syf.·
2021 1. kitabı
Virginia M. Axline
9.1/10 · 3.935 okunma
Reklam
Karıncayı bile incitmem deme! Bile’den incinir karınca! -Fuzuli-
Bugünden kenara bir not; Anne-babalar çocuklarının arkadaşı olmamalıdır. Çünkü çocuğun ; rehber olan, hoşgörülü şekilde çocuğunu bir birey olarak görüp dinleyen, fikir alışverişi yapan, her koşulda seven bir anne babaya ihtiyacı vardır. Arkadaşa değil. Etraflarında başka arkadaşlar mevcuttur ama başka anne-baba yoktur. 🍃 instagram.com/p/CNVPTjRDUjX/?...
Psikoloji
Bir gün düşersin ve ayağını incitirsin. Çok canın yanar. Gideceğin ilk yer neresidir? Tabi ki bir hastane. Öyle dönemlerden geçersin ki kalbin kırılır. Canın yanar. Hissetiklerin ve düşüncelerinin içinden çıkamazsın. Ruhun örselenir. Savrulur gibi hissedersin. İşte o an ruhunun da tıpkı ayağın gibi tedaviye ve ilgiye ihtiyacı vardır. Onun da iyileşmeye yaralarının sarılmasına, dinlenmeye ihtiyacı vardır. 🍃🌼 instagram.com/p/CNGMRW-haMt/?...
Kendimizi kimi zaman karanlıkta kalmış,  sesimizi duyuramıyor gibi hissederiz. Hiçbir şey için  isteğimiz olmaz. Yapmaktan oldukça keyif duyduğumuz şeyleri bile yapamaz, onlardan keyif alamaz hale geliriz. Elbette bu bir şımarıklık yahut sahip olduğumuz özellikler değildir. Yaşantımız boyunca bazen geçmişten bazen de şu andan taşıdığımız ve hissettiğimiz yükler bizi bu karanlık ve boşluk hissine itebilir. Peki bu zayıflık mıdır? Kendimizi bunun için suçlamalı mıyız? Elbette hayır. Bu ne zayıflık ne de bir suçtur. Biz insanlar doğrular kadar yanlışlara, rahatlık ve huzur kadar acılara ihtiyaç duyarız. Yoksa nasıl bilinir doğrunun doğruluğu... Sarının sarı, beyazın beyaz olduğunu bilmeden nasıl ayırabiliriz ikisini? Elbette ruhumuzun, kalbimizin kaldıramayacağı kadar derin acılar da yaşayabiliriz. İşte o zaman içimizdeki o güçlü insanın sesini dinlemeliyiz. Suçlayıcı ebeveyn seslerimize değil, o sağlıklı olan yetişkin sesimize kulak vermeliyiz. Önce karanlığı ve onun hissettirdiği soğukluğu yaşamalı, yasımızı tutmalıyız. Çünkü üstü örtülen, derinlere itilen her acı, her olumsuz yaşantı elbet bir gün karşımıza çıkacak ve ilk boşluğumuzda bizi düşürmek için bekliyor olacaktır. Her ne kadar karanlık olursa olsun başımızı bir kez yukarı kaldırıp ışıldayan yıldızlarımıza bakmalıyız. Çünkü her şeye rağmen onlar daima oradadır. Ağlayınca başımızı yaslayacağımız bir dost gibi... Unutmayalım ki her gecenin bir sabahı vardır. Kim görmüş ki güneşin doğup söküp atamadığı bir karanlığı? Hepimizin güneşini bulması dileğiyle... 🍃🌟🌙 instagram.com/ins_anadair?igs...
Psikoloji