M.
@Maviyemeftun
Nasıl başlamalı bilmiyorum kitabı yeni bitirdim. Bir yanda Osmanlı'nın son demlerinde 31 mart ayaklanmasıyla yok yere asılarak idam edilen bir derviş diğer tarafta günümüze çok yakın bir geçmişte kendini asan intihar eden bşr genç kız. Başlarda çok kez bu iki hikaye nasıl olacak da kesişecek hissiyle okudum birinin hikayesine ara verilip diğerine geçtiğinde yazar bir çırpıda diğeri anlatılsın istedim iki hikaye için de. Mantıksız ve tuhaf buldugum yerler olsa da olay örüntüsü güzeldi. Tamam ama nasıl bağlanacak bu iki hikaye dediğim anda mistik bir şekilde bağlanması fikrini sevdim ve gözümü doldurdu. Sonu da beni etkiledi uzun süre hayatımda yer edecek
Nereden başlamalı bilemiyorum. Melisa Kesmez'den okuduğum ikinci kitap, yazarın dili o kadar bana hitap ediyor o kadar narin nahif ki. Diğer kitaplarına da bakacağım mutlaka.
Kitap hiç umduğum şekilde başlamadı hiç umduğum şekilde de bitmedi o yüzden. Başlarken bir yas süreci okuyacağımı bilmiyordum bitirdiğimde Türkan'ın kendi gövdesinden doğabileceğini de. Her açıdan beklenmedikti benim adıma, sürprizli o yüzden ayrı sevdim. Çünkü kitap da bunu anlatıyor zaten, 48 yıl boyunca kendine ait bir alanı olmayan Türkan'ın sürpriz bir yola koyulma cesareti ve sonrasında kendisine bulduğu evi, ailesi. Türkan için ne kadar sürpriz bir yolsa, yoluna eşlik etmek benim adıma da o kadar sürprizliydi.
Kurumuş bir toprakken, içinde tohumlar belirmesi, çatlaması, bebek adımlarla büyüyüp yeşermesi ve hatta çiçeklenmesi yoluna yolculuğuna eşlik etmek çok güzeldi, "öyle başı kesik bir tavuk gibi dolaşmıyordun bir ömür dağ bayır. Bir an geliyor artık burada bir ömür dinlenebilirim diyordun. Büyük duyguların deli bir nehir gibi kayalardan aşağı akıp sonunda denize döküldüğü bir yer vardı. Akış hızının azaldığı bir yer." diye anlatıyor Türkan kitabın sonunda, omzunu pıtpıtladım.
Yoğun ve yorgun olduğum bir haftada okudum öyküleri, ara vererek. Ve büyük çoğunluğunu da çok sevdim bir yerlerde yaşıyor gibi hissettim karakterleri daha uzun okumak istedim, roman olabilirmiş bu konu aslında dediğim öyküler vardı. Hayatlarına daha fazla eşlik etmek istedim, gülümsedim, buruldum, çiçeklendim. Baharın ilk demleri gibi bir kitap ve içindeki öyküler fazlasıyla sevdim
Ve kelimelere inanan ben, kelimesiz kalmıştım
Derin nefesler alıyorum, yutkunamıyorum, boğazım düğümlü. " Bu acının bedenimdeki yerini tesbit etmeye çalışıyorum kaynağı tam olarak neresi? Şimdi göğsümün derinliklerinde, beni boğuyor, nefes almamı engelliyor aslında göçebe bir ağrı. Şimdi yukarıda, boğazımda, ağlama merkezinin oralarda bir yerde. Şu an hamur kıvamında, tam pişmemiş ekmek gibi yutması zor" diye tarif ediyor yazar acısını şu an tam olarak onun kelimeleriyle ifade edebilirim. Yutkunamıyorum, dilimde kekremsi bir tat..
Kitabın bir babanın ölümü, yası tarif ettiğinin bilincinde başladım. Babamı kaybedeli artık beş yıl oluyor canım o kadar acımaz diye düşündüm ama hiç öyle olmadı. Yazarın anlattıklarına empati kurma ihtiyacı duymadan empati kurdum, çünkü o yoldan geçmiş hissettiği o tarif edilemez yarımlık yitiklik hissini yaşamıştım. Bir noktada herkesin böyle durumlarda aynı yolu yürüdüğü, o evrelerden geçerken delirmediğimi aslında bunun normal bir süreç olduğunu gördüm aslında bunun öğretisi için elim bu kitaba gitmişti. Ama bana yara bandı olurken yaramın kabuğunu soyarken de içimin acıyacağını izini hep taşıyacağını düşünmemiştim. O yüzden ağladım, çok fazla... Bana çok fazla şey hatırlattı, acının içinden geçtiğim o ilk evreyi, ve aslında düşündüğüm kadar iyileşmemiş olduğunu görüyorum iyileşmiş gibi davranmışım. Sanki kaybım yeniymiş gibi, hem kendime hem yazara hem de bir parçası yitik hisseden çocukluğunu kaybeden herkes için...
Bir çok açıdan yazarın babası ile olan ilişkisinde anlattıklarında kendi babamla olan ilişkimizi gördüm, belki de bu yüzden daha çok bağ kurdum bilemiyorum. " ve yine, hüzün kilidinin aniden, küçük spesifik şeylerle açılması, elime bir mandalina alıyorum ve birden yemek yemeyi tümüyle bırakmadan önce, bir dilimi acı içinde yediği son meyve olduğunu hatırlıyorum" diye
Garip ve değişik bir ailede büyüyen evin en küçük kız çocuğu Tara. Garip ve değişik diyorum çünkü bu aileyi nasıl tanımlamam gerektiğini bilmiyorum. Mormon inancını yaşayan, kendisinin peygamber olduğunu Rab'le konuştuğunu ileri süren bağnaz yobaz bir baba aynı şekilde onun her dediğine inanan bir anne ve çocuklar. Türlü facialar travmalar yaşıyorlar ama hastaneye polise okula gitmek yasak. Tara'nın her şeyi hemen kabullendiği bir evre vardı, tek gerçek babasının sözleriymiş ondan başka bir gerçek yokmuş dünyası sadece o dağ çevresi kadarmış gibiydi. Hiç okula gitmemiş, hatta kimliği bile olmayan bir çocuk düşününce anlaşılır olabiliyor. Onunla üzüldüm sevindim acısına ondan daha çok tetiklendim. Kendini yaratma, dönüştürme, eğitimli birine dönüşme mücadelesi yaşadığı ikilemler bunların ifadesi müthişti. Sadece ben kitabı elime ilk aldığımda en başından beri okumak isteyen yeni bilgiye öğrenmeye aç birini okuyacağım diye düşünmüştüm bşr noktadan sonra öyleydi evet ama onun bilinçli yürüdüğü bir yol değildi bu abisi yönlendirmesi bu yola da cesaret edemezdi mesela bu ilginç. Yönlendirilmeye muhtaç oldugu eve döndüğü ona sayısız eziyetler eden diğer abiyle her iletişime geçtiğinde sinirlendim artık kesip atsın ailesinden kurtulsun istedim. Nihayetinde olmasını istediğim insana dönüştü, aslında bunun bir anı romanı olması yazarın sahiden her şeyiyle bunları yaşamış olması daha ilginç kılıyor, yaralı genç kız haline sarılmak istedim, o travmalarla doktorasını tamamlamış eğitimli birine dönüşmesi ilham verici
