Gerçekten de, elektronik yoluyla iletişim kurma olanağı çok daha hızlı ve kolay, çok daha az can sıkıntısı ve angarya
gerektirse de, iş kadınlarının ve iş adamlarının, keza akademisyenlerin yolculuk yapmaya, birbirlerini ziyaret etmeye ve konferanslar sırasında buluşmaya devam etmelerinin tek nedeni, karşılıklı anlayış geliştirme ve bunun gerektirdiği yaşam deneyimi paylaşımıdır. İletişimi bilgi aktarımına indirgemek
mümkün olsaydı ve “ufukların kaynaşması” gerekmeseydi, bu durumda, internetin ve dünya çapındaki elektronik ağın var olduğu çağımızda, fiziksel temas ile (geçici ve kesintili bile olsa) mekân ve deneyim paylaşımı gereksiz olurdu. Oysa durum bu değildir ve böyle olacağını da gösteren bir şey yok şu anda.