Herkes mahçuptur, kalbine karşı.
Yaralı bir nîdayız yaşadığımız şu cihânda...
İbrahim gönlümü put sanıp kıran kim.
Tanrının ölü olmadığını, sadece sarhoş olduğunu düşünmeyi tercih ederim.
İnsan yükü bir ağırlık var omuzlarımda
Her güvendiğim dağa, yağmış karlar
İnsan içine çıkacak yürek kalmadı bende
İsmimi sorsalar diyemem hiçbir dilde
En çok kendime sağır, kendime kör oldum
En büyük krizi, kendimi bulurken gördüm
Yüzünün tam ortasında coğrafyanın izleri
En çıkmaz sokaklarda bulur hüzün seni
Yüreğinin ayarlarıyla oynayan yalnızlıkla
Tüm kelimeleri tüketen hislerin..
Hepsi el birliği yapmış, yaşlandırıyor seni
Bütün aynalara yabancı gözlerin...